Dominik Kaznowski

Została mi w głowie po Kongresie PR w Rzeszowie. Mam wrażenie że wszystko co zostało powiedziane było mówione już wielokrotnie wcześniej. Formuła kongresu niewątpliwie wypaliła się. Nie było źle, ale nic konkretnego nie utkwiło mi w głowie. Dlatego myślę, że trzeba coś zmienić właśnie teraz. Zmienić, aby następny kongres nie okazał się klapą.

A co na samym kongresie? Niewiele, poza pisaniem odezwy do mediów i dziennikarzy branża PR dyskutowała o kryzysie. Tyle tylko, że mam wrażenie, że w ten temat został przećwiczony w mediach branżowych już wielokrotnie. Nic zatem nowego nie można było usłyszeć.

Dużo było rozmów o przeszłości, a mało (lub wcale) o przyszłości branży public relations w Polsce. Właściwie cały kongres kręcił się wokół zagadnień powiązanych z branżą a nie samego public relations. A szkoda miałem nadzieję na coś więcej. Cóż, we wrześniu Forum PR w Wiśle – będzie zapewne lepiej. 

Ewidentnie dało się wyczuć, że branża PR przeżywa coś w rodzaju kryzysu tożsamości. Odkąd hasło „PR” stało się tematem medialnym – klepanym przez media przy okazji wszelkiej maści eventów kreowanych przez politycznych spin doktorów, branża została pozbawiona swoje ulubionej zabawki – aury tajemniczości i unikalności, która była jakiegoś rodzaju maską stosowaną do kreowania zagubionej właśnie tożsamości.

Teraz jednak okazało się, że „każdy może być pijarowcem” lub „robić sobie pijar” i trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie: Kim tak naprawdę jesteśmy jako branża PR?

Tyle tylko, że sposobem na uzyskanie odpowiedzi na to pytanie nie jest pisanie odezwy.