Dominik Kaznowski

Przyznam szczerze, że chyba wkrótce przestawię się na blogowanie interwencyjne, choć trudno mi sobie wyobrazić że odniesie to jakikolwiek sens (mimo, że moim zdaniem historia którą chcę poniżej opisać ma właśnie jakiś wewnętrzny sens). Choć może warto by napisać, że – pomimo, że wydarzenia przeze mnie opisywane dotyczą zaledwie dwóch dni, to niemal serial.

A wszystko zaczęło się od tego, że w piątkowe popołudnie chciałem kupić córce długo obiecywany rower do jazdy na „dwóch kołach” (już nie czterech), jak się później okazało na podobny pomysł wpadli również inni rodzice, bowiem w Decathlonie na warszawskim Targówku przy stoisku z rowerami kłębił się właśnie mały tłumek z pociechami.

Po niezbyt długich poszukiwaniach wybraliśmy rower i udaliśmy się do kasy. Tam jednak okazało się, że pani kasjerka mówi mi, że „nie może sprzedać mi roweru”, ponieważ „nie ma podbitej gwarancji”. Odparłem, że nie potrzebuję gwarancji (i tak należy mi się na podstawie dowodu zakupu), a rower stał na półce i chcę go kupić. Okazało się to jednak „niemożliwe”.

Udałem się zatem do „panów od rowerów” aby „podbili gwarancję”. Ci zaś w punkcie rowerowym zamiast gwarancji podsunęli mi wniosek o wydanie karty stałego klienta Decathlon i powiedzieli, że to gwarancja i że bez wypełnienia tego „nie mogą mi sprzedać roweru”. Tymczasem na wniosku wielkości A3 jak byk było napisane: „Wniosek o wydanie karty stałego klienta”. Poprosiłem zatem o wskazanie słowa „gwarancja” na tym wniosku – czego w oczywisty sposób pan nie mógł zrobić, bo to NIE BYŁA GWARANCJA.

W tej sytuacji pan zaczął tak zwaną drugą linię skryptu – że gwarancja „zostanie nabita na kartę”. Oczywiście powiedziałem, że nic z tego i że nie mam zamiaru przystępować  do programu lojalnościowego. No i znowu dowiedziałem się że „bez tego nie kupię roweru, bo na kasę nie da się nabić” („to nie moja wina, tylko systemu”). Pominę tutaj opis korzyści jakie prezentowano mi podczas tej rozmowy jakie mogę odnieść z posiadania karty stałego klienta.

Summa sumarum „zawezwano” kierownika, który z miejsca powiedział, że oczywiście nie trzeba wypełniać żadnego wniosku o wydanie karty i zaprosił mnie do kasy. Pominę tutaj kąśliwe i zjadliwe komentarze ochroniarzy i kasjerki.
Dlaczego o tym piszę? Ano dlatego, że w odniesieniu do internetu mówi się dużo o WYŁUDZANIU DANYCH OSOBOWYCH.

Tymczasem tego typu postawy w tak zwanym „realu” nie są tępione, ani tym bardziej piętnowane przez media (bo przecież „ZŁO” to internet). I zapewne tak by się stało, bo po dwóch dniach „ciśnienie mi opadło” (jak każdemu – „po co się z nimi szarpać i tak nic nie wskóram”) i tyle .

Ja jednak postanowiłem złożyć za pośrednictwem stosowych organów skargę – no i tutaj zaczyna się drugi odcinek serialu.

Uznałem bowiem, że:

1. Sklep uzależnił sprzedaż roweru od przystąpienia do programu lojalnościowego, a przy tym
2. Próbował wyłudzić ode mnie dane osobowe, oraz
3. Wprowadzał mnie uporczywie w błąd, co do warunków i przyznania gwarancji, do tego
4. Naraził na niepotrzebny stres dziecko („Tato dlaczego nie będę miała roweru?”)

No i co? No i wszedłem na stronę Miejskiego Rzecznika Konsumentów w Warszawie, gdzie wisi jedynie wniosek reklamacyjny dot. zakupu wadliwego produktu – a to przecież mnie nie dotyczy. Ok, ale na stronie znajduje się za to możliwość „zadania pytania online”, jednak na stronie znajduje się zastrzeżenie, że „Wnioski nie zawierające imienia i nazwiska oraz adresu pozostawione będą bez rozpoznania.” Tyle tylko, że ów formularz na stronie, na którym znowu MUSZĘ podać DANE OSOBOWE nie ma żadnego zabezpieczenia – choćby SSL! Czyli, instytucja do której przychodzę po pomoc, sama nie jest w stanie zabezpieczyć moich danych (WTF?).

Radosny formularz danych osobowych bez SSL

Wchodzę zatem na stronę GIODO, gdzie jest opcja złożenia skargi – jest tam formularz elektroniczny już zabezpieczony SSL. Jednak aby skutecznie złożyć skargę muszę PODPISAĆ SIĘ PODPISEM ELEKTRONICZNYCM (buhahahah, khm, przepraszam zakrztusiłem się) wnieść opłatę skarbową, o której mogę się na innej stronie, która… nie istnieje (aaaaaaaaa!!!!#%$^##@@).

Jaki procent polskich obywateli a. wice co to jest "ważny kwalifikowany certyfikat podpisu elektronicznego" b. jaki procent go posiada?

Warunek złożenia skargi - opłata skarbowa "???????????"

"Adres" pod linkiem to: "http:///"

Dlaczego to wszystko opisuję? (Frustracja w sumie już mi minęła). Ano dlatego, że:

1. Firmy wciąż CHCĄ traktować klientów jak kretynów, którzy nie czytają co podpisują
2. Wydają ciężką kasę na kampanie marketingowe, a potem w punkcie sprzedaży traktują klienta jak „mięso armatnie” (dialog kasjerki i ochroniarza po tym jak zadzwoniła na stoisko rowerowe i odesłała mnie tam po „gwarancję”: „Zobaczysz jak będzie miał przerąbane”)
3. Firmom WYDAJE SIĘ, że ujdzie im to na sucho („i tak nikomu nie chce się użerać”)
4. Organy administracji są dobre w robieniu sobie pijaru w mediach i widowiskowych akcjach nastawionych na "ochronę danych osobowych” a same są głęboko w dżungli jeśli chodzi o obsługę obywatela czy choćby podstawy tworzenia serwisów internetowych.
5. Media się tym nie zainteresują, bo walczą o swoją egzystencję, a przecież Decathlon do klient reklamowy mediów

Tyle tylko, że teraz są blogi.